Daar zit ie', boven op het dak te tetteren dat het een lieve lust is. Soms hoor ik hem ineens, druk aan het werk in het kantoor. Een goede aanleiding om even pause te nemen en te kijken waar ie is. Al snel zie ik ik hem; een klein zwart-wit zwaluwtje. Hij stap driftig rond op het huis en soms lijkt het alsof ie nagaat of alles wel in orde is. Even verderop zie ik de andere, waarschijnlijk het vrouwtje. In het begin denk ik dat het gezellig babbelend gekwetter is, maar zoals ik hem nu zie, daar op het dak, is het net alsof ie zegt: ‘PAS OP! Dit is mijn terrein. Ik ben de baas en niemand anders. Hij maakt er veel kabaal bij. Wij mensen, die er werken, zien het niet en merken het niet eens op. Hoewel de zwaluw ons huis regelmatig onderzoekt, gaan we gewoon onze gang. We hebben immers niet met de vogelwereld van doen.

Wat zou het mooi zijn als de Karimojong en de Pokot ook zo op elkaar konden reageren. Elke keer zitten ze elkaar in het vaarwater (een typisch Nederlandse uitdrukking in dit droge land....). Elke keer slaan ze aan het vechten, omdat de een koeien steelt van de ander. Zouden ze er ooit van overtuigd raken dat vechten zinloos is? De koeien, die lopen maar rond. Net als de zwaluw hebben ze geen idee wat ze in de mensenwereld teweeg brengen. Net als de zwaluw kunnen ze prima met de mensen leven. Het maakt hen niet uit wie de herder is.