HOUTEN - In de afgelopen jaren heeft de klachtencommissie van de NGK geen enkele klacht van Nederlands Gereformeerde kerkleden wegens seksueel misbruik ontvangen. Dat meldt de Commissie meldpunt seksueel misbruik in haar rapport aan de Landelijke Vergadering van Houten over de periode 2007 t/m 2009. De kerkelijke klachtencommissie werd in 2001 door de LV in het leven geroepen om als onpartijdige instantie op afstand van de plaatselijke gemeente een oordeel te vellen over klachten van seksueel misbruik gemeenten.De NGK zijn samen met GKV en CGK ook verantwoordelijk voor het Meldpunt Seksueel Misbruik. Daar kunnen mensen (eventueel anoniem) terecht die slachtoffer zijn geworden of dreigen te worden van seksuele intimidatie en/of misbruik door iemand die binnen de kerkgemeenschap een bepaalde functie bekleedt. Via het Meldpunt kunnen kerkleden doorverwezen worden naar de klachtencommissie van een van de kerken.
Volgens Reinout Roukema, secretaris van de Commissie meldpunt seksueel misbruik van de NGK leidt het ontbreken van recente klachten wegens seksueel misbruik vanuit de kerken niet automatisch tot een hoerastemming: ‘In ons jaarlijks overleg met CGK en GKV hebben we het half maart uiteraard gehad over alles wat nu binnen de Rooms Katholieke Kerk boven water komt rond seksueel misbruik van lang geleden. En we hebben ons afgevraagd: Is er misschien ook bij ons veel meer aan de hand dan wij op ons bord krijgen? Dan moet je eerlijk erkennen: we weten het gewoon niet. We hebben tegen elkaar gezegd: we moeten ons niet rijk rekenen. Er leeft op dit gebied wel degelijk wat in de kerken. Je hoort dat er in sommige gemeenten wat speelt rond seksueel misbruik. Maar dat leidt niet perse tot een klacht bij de commissie. Wij zitten aan het eind van de rit en zien alleen het topje van de ijsberg. En de laatste jaren zelfs geen topje’.
De klachtencommissies van CGK, GKV en NGK werken nauw samen. ‘We maken gebruik van elkaars deskundigheid’, benadrukt Roukema. ‘Alle drie kerken zijn betrekkelijk klein. Uit overwegingen van onafhankelijkheid en om mogelijke loyaliteitsproblemen te voorkomen doen we het in de praktijk vaak zo, dat een klacht vanuit de GKV niet door GKV-ers wordt beoordeeld, maar door leden van de CGK- en NGK-klachtencommissie, en omgekeerd. Zelf ben ik de afgelopen jaren betrokken geweest bij de behandeling van drie klachten uit de andere kerken. Die klachten zijn alle drie gegrond verklaard en hebben ook tot sancties tegen de betrokken ambtsdragers geleid. En kijk, de Nederlands Gereformeerde Kerken zijn weliswaar kleiner dan de beide andere kerken, maar niet wezenlijk anders. Hooguit wat opener, wat rond deze thematiek een voordeel is. Maar ondanks het feit dat er de laatste jaren geen klachten binnenkwamen, kunnen we niet zeggen: dit gebeurt bij ons niet’.
Het is wel de vraag, of het bestaan van het Meldpunt en van de klachtencommissie binnen de kerken voldoende bekend is. Weten (potentiële) slachtoffers van seksueel misbruik in de gemeenten, dat het Meldpunt er is en dat ze daar terecht kunnen? Volgens Roukema heeft de commissie in 2009 aan alle kerken een brief met informatie over het Meldpunt voor in het kerkblad en een poster voor op het prikbord gestuurd. ‘Maar we weten niet wat daarmee gedaan is. In mijn eigen gemeente hangt de poster achter in de kerk en ben ik door de kerkenraad voor een gespreksavond uitgenodigd, maar ik heb geen idee hoe dat in andere gemeenten is. Misschien moeten we daar scherper op worden en bijvoorbeeld iets aparts gaan doen voor jongeren in de gemeenten’.
Bekijk het originele artikel op www.opbouwonline.nl.